Tevreden

Met bevroren vingers en tenen stapte ik een tijdje geleden de heerlijk warme woonkamer binnen, waarna ik mijn prachtige 'nieuwe...


Met bevroren vingers en tenen stapte ik een tijdje geleden de heerlijk warme woonkamer binnen, waarna ik mijn prachtige 'nieuwe' kringloopjas van tien euro (waar ik nog steeds verliefd op ben) uittrok en op de bank plofte.

Mijn lieve vriendinnetje Tessa en ik hadden de hele dag de kou getrotseerd (oké, op het chocomel-met-een-tosti-moment na dan) om maar de mooiste beelden te kunnen schieten van de winterse (lees: ijskoude) wereld om ons heen. (Note to self: volgende filmproject starten in de zomer.) Het was alweer eeuwen geleden dat we hadden afgesproken, maar nu was het moment dan eindelijk daar. En wat wás die dag een fijne dag.

Zoals ik in het vorige artikel al kort vermeldde, ben ik namelijk een tijdje geleden supertof blogproject gestart met Tessa, wat we inmiddels hebben afgerond (yes!!!). Ik heb geen idee hoe ik kan beschrijven wat het precies is geworden - volgens mij bestaat er niet eens een woord voor - maar toen mijn moeder ernaar vroeg, noemde ik het een visueel essay op muziek. Terwijl we bezig waren met het bewerken van de eerste beelden en het opnemen van het eerste deel van de voice-over, beseften we ons weer hoe leuk we het hadden en hoe gaaf het al werd, terwijl we nog maar enkele seconden aan film hadden. Inmiddels hebben we alweer een tweede én derde keer afgesproken om de rest te bewerken, maar zelfs zonder dat het af was, zag het er al te gek uit.

En toen ik dus een tijdje geleden weer thuis kwam van ons eerste uitje, merkte ik pas hoe fijn ik me voelde na ons dagje filmen. Ik had me al in tijden niet zo tevreden gevoeld (moe-maar-voldaan zei mijn moeder vroeger altijd). Ik was niet diep ongelukkig hoor, helemaal niet, maar toch heb ik dit gevoel wel een beetje gemist. Niet alleen hadden we door het editen namelijk al echt het gevoel gekregen dat we echt iets tofs aan het maken zijn, ook was het gewoon weer zoals vanouds hartstikke gezellig met z'n tweeën, en zo hoort het ook.


(alvast een klein voorproefje!)

Ik denk dat ik dit gevoel gewoon een tijdje heb moeten missen omdat het net vakantie is geweest. Dat klinkt een beetje gek - dat vind ik zelf ook, nu ik dit zo opschrijf - maar toch is het zo. Als het niet vakantie is, heb ik vrijdagavond altijd musicalles en ga ik op zaterdag de hele dag naar ArtEZ voor de vooropleiding.  De zondag tot en met vrijdagmiddag ben ik dus in principe vrij omdat ik niet werk.

Echter, sinds zowel mijn musicalles als ArtEZ in de kerstvakantie drie weken niet doorgingen, merkte ik dat de structuur in mijn vakantiedagen vrij ver te zoeken was. Dat zijn namelijk de enige activiteiten die altijd elke week op dezelfde dag en tijd plaatsvonden. In de vakantie kwam het lusteloze gevoel dus weer een klein beetje terug, simpelweg omdat de dagen in elkaar over begonnen te lopen.

Gelukkig wist ik dit keer waardoor het gevoel ontstond, namelijk door het ontbreken van structuur, en voelde ik me dus niet zo down als ik me eerder voelde toen dat gevoel me overviel. Inmiddels zijn we al een heel eind gekomen met het bewerken en ook ArtEZ en musicalles zijn weer begonnen (al is ArtEZ alweer bijna afgelopen!). En doordat ik mezelf nu wat meer de vrijheid gun om leuke dingen af te spreken en spontaner dingen te ondernemen (in plaats van mezelf te forceren om bezig te blijven), ontstaan er van die fijne dagen zoals deze.

Zo ben ik er een paar dagen geleden 's ochtends nog op uit geweest met broerlief om weer eens wat analoge plaatjes te schieten van de prachtige mist die buiten rondzweefde, zonder dat ik dat eigenlijk gepland had. Ik werd wakker, zag dat het heel mistig en sereen buiten was (en maakte de - al zeg ik het zelf - prachtige foto bovenaan), werd enthousiast en besloot de analoge camera mee te nemen, terwijl ik eigenlijk alleen maar van plan was om even boodschappen te gaan doen. Wat ontstond was een ochtend vol stille plekjes, fotografische experimenten en ter afsluiting warme worstenbroodjes bij de lunch (want dat hoorde er nou eenmaal bij, vonden we). Helaas nu nog even geen mooie analoge plaatjes van de mist, die komen nog wel een keer als het rolletje vol is, maar mijn broer had wel wat digitale foto's en video's gemaakt met zijn mobiel die ik mocht gebruiken (yay!). Oh, zonder filters natuurlijk. De mist was al filter genoeg.









Voor nu alvast een snelle sfeerimpressie met beeldmateriaal door Broer. Geen fancy editing of pretty filters, wél een impressie van de fijnheid van ons uitje.


Gerelateerde posts

0 reacties