How's the water?

Ik heb een abonnement op het tijdschrift Flow. Da's een tijdschrift vol inspiratie, meditatie, levenslessen en rustgevende art...


Ik heb een abonnement op het tijdschrift Flow. Da's een tijdschrift vol inspiratie, meditatie, levenslessen en rustgevende artikeltjes over inspirerende mensen, plekken, dingen. Tegenwoordig vat men al dit soort zaken onder de catchy term mindfulness, al is dat wat mij betreft juist het tegenovergestelde wat bedoeld wordt. Het zou je hoofd leger moeten maken. Mindful zijn is volgens Flow en alle andere mindfulnessaanhangers: tevreden zijn met wat je hebt, streven naar (slechts) immateriële zaken als geluk, vriendschap en liefde en leven in het nu.

Een kleine update van mijn eigen leven-in-het-nu: ik heb melige handen van het kneden van het pizzadeeg voor vanavond (waardoor inmiddels de hele kamer naar meel en pizza ruikt). Ik zit/lig op de bank met mijn laptop dit te schrijven. Soundtrack van Amélie staat op. Ik heb letterlijk vandaag de drie laatste films van The Hunger Games gekeken in een moment (lees: een dag) van zwakte. Gister herlas ik Vlammen en Spotgaai, eergisteren het eerste boek. Ik heb niks te doen de hele komende we(e)k(en). Musical heeft al vakantie, ArtEZ is al een tijdje afgelopen en ik ben het moment waarop ik dingen ga ondernemen en face dat ik niet eindeloos kan blijven bankhangen tot in den treuren aan het uitstellen. Een week of zo geleden heb ik eindelijk mijn bureaustoel-in-spe de laatste lik verf gegeven. Ik ging op zoek naar baantjes, maar werd daar om de een of andere reden zo hummig van dat ik dat maar weer even heb weggelegd. Ik kocht een debiele sloebertrui waar ik desondanks erg gelukkig van word. En dat is dat.

Oh ja, en nog een ding. Ik pieker als een dolle. Maar echt. Piekeren is echt mijn ding. Vroeger vond ik dat best een prima eigenschap. Het zegt dat je nadenkt over wie je bent, over wat jouw doel is, waar je heen wil. Maar tegenwoordig vind ik het een vloek. Alles passeert de revue, en dam mínstens drie keer per dag in mijn hoofd. 's Avonds in bed bedenk ik me hoe de dag was en waarom hij ging zoals hij ging en waarom hij niet ging zoals ik de vorige avond in mijn bed minstens drie keer heb bedacht. En dan bedenk ik hoe het beter moet, maar de volgende dag gebeurt precies hetzelfde. Enzovoort.



Ik voel me echt een zeurneus (alsof mijn leven zo slecht is of zo) maar ik ben nou eenmaal een piekeraar. Ik had het erover met Broer en hij zei: tja. En dat duidt meteen het overdonderend overduidelijk aanwezige verschil tussen ons beiden aan: hij is geen piekeraar. Of misschien is hij dat wel (hij doet filosofie nota bene) maar heeft hij gewoon minder piekervrijetijd dan ik. Ik zwem immers in de vrije tijd en dus maak ik me zorgen over elke stap die ik zet en elke steen waar ik tegenaan schop. Dan bedenk ik alles wat ik eigenlijk moet doen (een baan zoeken, een project doen, met vriendinnen afspreken, meer lezen/script leren/dans oefenen/baksels uitproberen/socializen/wandelen (oftewel alles wat ik nu niet doe)) en zo gaat dat dan nog een tijdje verder.

Een piekeraar van nature, zoals ik, kan met geen mogelijkheid mindful worden. Ik kan er wel een poging toe doen, door meditatie, minimalisme, mindfulness en dergelijke tot in den treuren uit te pluizen en na te streven. Maar mindfuller word je d'r niet van. Zo zit het gewoon niet in elkaar. Zo zit mindfulness gewoon niet in elkaar. Want degenen die écht mindful zijn, de mensen als mijn broer, hebben niet de flauwste notie van wat mindfulness is, laat staan dat ze er ook maar enige moeite voor doen om mindful door het leven te gaan. Denk maar niet dat ze mediteren, of yogaën, of de Flow lezen, of nadenken over waarom vriendschap vriendschap is of waarom ze niet van de bank af komen of waarom ze treurig zijn of blij. Ze zíjn (het) gewoon, en dat is precies de kern van wat nu mindfulness genoemd wordt door de mindfulnessaanhangers.

Ik moet zeggen dat ik er ook een tijdje zeer door verleid ben, door de hele mindfulness-, minimalisme- en groen-moet-je-doen-hysterie (nog steeds wel eigenlijk, want de Flow is nou eenmaal fijn leesvoer voor een rasechte piekeraar als ik). Want laten we eerlijk zijn: het hele mindfulnessconcept, leven in het nu, zen zijn, verlicht worden, het bestaat al eeuwen. Het waren slechts de afgelopen vijf jaar waarin de term mindfulness ervoor werd gebruikt.

Wauw, dit artikel gaat een hele andere kant op dan de bedoeling was. Ach ja. De bottom line is in ieder geval dat ik het gevoel heb dat de makers van tijdschriften als de Flow juist de minst mindfulle personen zijn die er bestaan. Mensen die zo mindful zijn als het maar kan, hebben ironisch genoeg geen idee wat mindfulness is. Want ze zijn het al.

Of, zoals David Foster Wallace het zo mooi zei in zijn speech getiteld This Is Water:


Gerelateerde posts

5 reacties

  1. Herkenbaar. En toch: het ondernemen van dingen in plaats van het denken ze te ondernemen is ook een kwestie van gewenning. Actie stimuleert meer actie, dus probeer je niet te veel te laten weerhouden door opstartproblemen ;) Of kies er juist bewust voor om een dagje niks te doen, ook helemaal prima.

    ReplyDelete
    Replies
    1. Daar heb jij dan weer een goed punt, moet ik toegeven. En als je eenmaal over die drempel heen bent, valt het allemaal reuze mee en voel je je echt tien keer fijner alleen al omdat je iets aan het dóén bent. Maar ja. Die drempel, hè?

      Delete
    2. Ja... die eeuwige, vervloekte drempel

      Delete
  2. Wat een interessant punt! Ik lees ook graag Flow, maar geraak ook nooit in mindfulnessmodus, verre van. Gelijk heb je, over die échte mindfulle mensen.Ik had het nog nooit zo bekeken.

    ReplyDelete
    Replies
    1. Hey, tof dat je een reactie achterlaat, dankjewel! En inderdaad, als je er van een andere kant naar kijkt is het eigenlijk heel gek, haha.

      Delete