Ik wil helemaal niet kiezen

Ik geloofde vroeger altijd dat iedereen een kern bezat, een essentie waar diegene op drijft en wat hem uniek maakt. Een talent, een gave ...



Ik geloofde vroeger altijd dat iedereen een kern bezat, een essentie waar diegene op drijft en wat hem uniek maakt. Een talent, een gave of een uniek wereldperspectief. Ik dacht altijd dat mijn kern over kunst en design ging, een artistieke kern die de magie van kunst koestert, in de breedste zin van het woord. Een hele lange tijd heb ik daarin geloofd, onder andere omdat ik plots in anderen hun kern ontdekte en zo mijn theorie gefundeerd werd. Zo herken ik in mijn vader de behoefte om puzzeltjes op te lossen. Zijn werk gaat over programmeren, wat praktisch het oplossen van problemen is. Hij was in zijn jeugd een kei in wiskunde. In zijn vrije tijd doet hij niets liever dan puzzels, nadenkspellen. Eén plus één is twee, dacht ik.

Maar inmiddels, na dit mooie jaar waarin ik zoveel meer over mezelf heb geleerd, vraag ik me af of mijn theorie nog wel klopt. Want ik heb ontdekt dat ook zingen voor mij veel betekent. Ik weet wat je denkt - "zang is toch ook een kunstdiscipline?" - maar zo voelt het voor mij niet. Of, nou ja, het is natuurlijk wel een kunstdiscipline, maar ik benader zingen op zo'n andere manier dan design, dat het voor mij echt als twee verschillende werelden voelt. En normaal gesproken zijn mensen van design nou niet de beste muzikanten en vice versa. Denk maar aan de vooropleiding van ArtEZ (Art & Design) die ik dit jaar heb gedaan. Er zijn verschillende vooropleidingen: Art & Design (dus een heleboel richtingen met Design of Art in de naam), Conservatorium, Toneel, Dans. Art & Design gaat over de visuele kunst, terwijl Conservatorium over zang gaat. Het wordt echt gezien als opzichzelfstaande werelden, terwijl alle designopleidingen (product, graphic, interaction, fashion, fine art) in één vooropleiding worden gestopt. Best logisch, maar dat maakt het voor mij nog moeilijker om van zang én kunst te houden, en dan als meer dan 'gewoon maar een hobby'. Want daar ben ik inmiddels wel achter. Zang is nog honderd keer leuker wanneer je jezelf tot het uiterste pusht en er iets klikt van binnen. Klinkt lekker zweverig, maar gek genoeg is het zo.

Gisteren had ik een bijzondere musicalles. Tevens de laatste voor de vakantie ook, dus nu moet ik een hele tijd zonder musical, tot de repetitieweek aan het eind van de vakantie wanneer we de puntjes op de i gaan zetten. Toneel was niet zo denderend, ik had de spirit niet zo te pakken en meer mensen met mij - oftewel, ik moest er echt even inkomen - maar dans daarentegen voelde alsof er iets heel tofs aan het gebeuren was. We maakten een dans af waar mijn zangsolo aan voorafgaat, dus die oefenen we dan eigenlijk meteen erbij, omdat het er meteen op aansluit. En ook die ging goed en het voelde goed en de passen gingen soepeler dan gewoonlijk.
Toen musical afgelopen was, had ik nog zoveel energie over - of éxtra eigenlijk - dat ik in een rotvaart naar huis ben gefietst, helemaal dood op de bank ben geploft en een halve zak popcorn naar binnen heb gewerkt zonder me schuldig te voelen. Je hebt van die momenten waarop zelfs dat goed voelt.


Mensen hebben niet slechts één essentie waar hun leven zich omheen cirkelt. Sommigen misschien wel, maar er zullen met mij genoeg anderen zijn die méér dingen in zich hebben, dingen die eigenlijk nauwelijks op elkaar aansluiten. En anderen hebben zo'n woelig binnenste dat ze hun essentie misschien wel nooit vinden, of dat hun essentie verweven zit met hun persoonlijkheid, met hun ervaringen.

Ik zie het allemaal wel. Ik weet niet meer wat voor mij belangrijker is, óf het een überhaupt boven het andere kan staan. Want ik ken mezelf, en ik weet dat ik constant switch en altijd met beiden bezig ben. Ik ga volgend jaar Graphic Design doen, en ik ga het ongetwijfeld supersupertegek vinden - dat weet ik nu al - en dan zie ik wel hoe het loopt. Voor zolang het nog kan, wil ik helemaal niet kiezen tussen kunst/design en zang. Het bestaat allebei in mij, en dat is alleen maar hartstikke tof.

Dus om deze eindeloze tweestrijd in mij eens positief te benaderen, heb ik een klein combiprojectje opgezet - iets waar ik al een tijdje sporadisch mee bezig ben en wat al langere tijd in mijn videobewerkingsprogramma klaarstaat. Ik ben een groot fan van ambient muziek, sfeermuziek, muziek waar je van heen en weer gaat wiegen en waarbij je zachtjes mee kunt hummen met je ogen dicht. En een aantal nummers in de musical Soldaat van Oranje hebben die vibe in zich, waardoor ik ze (onder andere) supertof vind. Dus dacht ik: ik maak een acapella ambient medley van een hele hoop nummers uit Soldaat van Oranje en ik zie wel waar het schip strandt.

Nou heb ik een paar weken geleden eveneens een nieuwe, uitgebreidere video-editor op mijn computer gezet, waar ik al een hele tijd mee aan het klooien ben en langzaam maar zeker begin ik door te krijgen hoe alles in elkaar steekt. En dus dacht ik: ik ga een cinemagraph maken bij die medley. Een wat? Ja, dat dacht ik ook toen ik het voor het eerst tegenkwam. Een cinemagraph is dus een "plaatje" wat meer is dan een plaatje. (hoe leg je dit uit) Een cinemagraph wordt ook wel 2,5D genoemd (als in: tussen 2D en 3D in) en wordt gemaakt van een foto, die door bewerking bíjna op een bewegend beeld lijkt, maar het tóch niet is. En dat ziet er dus supertof uit en ik wilde dat ook proberen.

Goed, om een lang verhaal kort te maken: het is   e i n d e l i j k   af (nadat het vier keer bij 99% stopte met renderen zucht). En het past precies in dit artikeltje - want wat is er nou leuker dan zang én graphic design in één project stoppen? Ik ben stiekem echt hartstikke trots op het resultaat en ik hoor graag jullie reacties!

en oh ja: met koptelefoon klinkt het het mooiste!

Gerelateerde posts

8 reacties

  1. Oh wauw, ik heb echt vol bewondering zitten luisteren net. Zó tof!! Wat een talent ben jij zeg! En ik vind wat je allemaal hebt geschreven in deze blog ook super inspirerend. Ik ga er over nadenken! Oh wauw, nogmaals: het is zó mooi geworden!

    ReplyDelete
    Replies
    1. Hey, wat lief, ontzettend bedankt mihi <3 en ik ook bedankt dat je me op je blog een shout-out hebt gegeven, dat waardeer ik ontzettend! Het duurde wel even voordat het uiteindelijk hierop uitkwam, hoor ^^ Liefs!

      Delete
  2. Wow girl! Mooi artikel (schrijven is dus óók nog jouw talent)! Het mooie van het leven is dat je helemaal niet hoeft te kiezen. Lekker doen waar jij je goed bij voelt want creatief bezig zijn geeft ook héél veel energie <3

    ReplyDelete
    Replies
    1. Hey, bedankt dat je tijd nam op even te reageren <3 Altijd fijn! Soms heb ik inderdaad toch wel het gevoel dat je een bepaalde 'lotsbestemming' moet hebben, maar waarom zou je? En je hebt helemaal gelijk wat creativiteit betreft: als het je maar energie geeft, right?

      Delete
  3. Dit is echt magisch haha

    ReplyDelete
  4. Ik kende jou blog nog niet maar wat kan jij goed schrijven! een heel mooi artikel:D

    ReplyDelete
    Replies
    1. Hey, hartstikke bedankt! Fijn dat het in de smaak viel ^^

      Delete